تازا ترين
  • *گمبٽ ۽ ڀرپاسي ۾ گيسٽرو تي ضابطو نه آيو، وڌيڪ20 مريض اسپتال ڀيڙا *ٻارڙن ۽ عورتن سميت 20 ڄڻن کي گمس اسپتال جي ٽراما سينٽر ۾ داخل ڪيو ويو*
  • *پنوعاقل ويجهو چوپائي مال جي چوري دوران 2 چور سوگھا، مارڪٽ بعد پوليس حوالي *ڳوٺ عبدالرحمان جتوئي ۾ ڳوٺاڻن چوري دوران ٻن چورن کي ڊوڙائي ڊوڙائي پڪڙي ورتو، هڪ فرار *نرڇ واسين عبدالطيف ڀيو ۽ غلام مصطفيٰ جعفري کي پوليس حوالي ڪيو ويو*
  • *ڪراچي جي دهشتگردي ٽوڙ عدالت جوابدار رحمان ڀولا ۽ زبير چريا کي موت جي سزا ٻڌائي ڇڏي*
  • *بلديه سانحي ڪيس جو 8 سالن کانپوءِ فيصلو اچي ويو، متحده اڳواڻ رئوف صديقي شاهديون نه هجڻ تي بري*
  • *ڊگهڙي ويجهو اڌڙوٽ شخص سرفراز واهه ۾ ٻڏي فوت *جيلاني پاڙي واسي40 ورهين جو عبدالحئي عرف پٺاڻ ولد عبدالقيوم قمبراڻي سرفراز واهه ۾ ٻڏي ويو *رهواسين شهري کي پاڻي مان ڪڍي اسپتال منتقل ڪيو جتي ڊاڪٽرن سندس فوتگي جي تصديق ڪئي*
  • *سکر: خورشيد شاهه خلاف آمدني کان وڌيڪ اثاثا ڪيس، شاهدن جا بيان قلمبند ڪرڻ جي نيب جي اپيل رد *احتساب عدالت ۾ ريفرنس آهي، شاهدن جا بيان به اتي قلمبند ٿيندا: ڪنزيومر ڪورٽ *خورشيد شاهه جي ملڪيت جي حوالي سان نيب 5 شاهن جا بيان قلمبند ڪرڻ لاءِ درخواست ڏني هئي*
  • *لاهور: آمدني کان وڌيڪ اثاثا ڪيس، شهباز شريف جي گرفتاري جا امڪان *شهباز شريف جي ضمانت واري درخواست تي فيصلو اڄ ٻڌايو ويندو*
  • *سبي: ڪمپڙي پل وٽ ٽرڪ جو ڪار کي ٽڪر، هڪ نينگري فوت، 3 ڄڻا زخمي *حادثي ۾ نينگري مائين خان فوت، زخمين کي اسپتال منتقل ڪيو ويو*
  • *غوثپور:ڳوٺ شهداد ڀيو جي رهواسين پاران بنيادي سهولتون نه ملڻ ڪري پوليو مهم جو بائيڪاٽ *ڳوٺاڻن ٻارن کي پوليو جا ڦڙا پيارڻ کان انڪار ڪري ڇڏيو، پوليو ٽيمون واپس روانيون*
  • *باڊهه ۾ ٽائون ڪميٽي جي ملازمن جو پگهارن نه ملڻ خلاف احتجاجي مظاهرو *ٻن مهينن کان ٽائون آفيسر مقرر ناهي ڪيو ويو، پگهارون نه ملڻ سبب فاقاڪشي ۾ مبتلا آهيون: ملازم *
  • * وڏي وزير مراد علي شاهه جي صدارت هيٺ حيدرآباد ۽ ميرپور خاص ڊويزن ۾ امدادي ڪمن جو جائزو *سانگهڙ، ميرپورخاص ۽ عمرڪوٽ جي 5 لک ايڪڙ ايراضي تي پاڻي بيٺل آهي: بريفنگ *اسان پاڻي نيڪال وارو ڪم شروع ڪري ڇڏيو آهي: سيڪريٽري ايريگيشن *ايندڙ 15 ڏينهن ۾ ضرور پاڻي نيڪال ٿيڻ گهرجي: سيد مراد علي شاهه *
  • *راولپنڊي: بينظير ڀٽو قتل ڪيس ۾ اپيلن جي ٻڌڻي 19 آڪٽوبر تائين ملتوي ڪئي وئي *ڪيس جي پنجن ئي جوابدارن کي ايندڙ ٻڌڻي تي عدالت ۾ پيش ڪرڻ جو حڪم *سي پي او جي پيش نه ٿيڻ تي عدالت پاران سخت ڪاوڙ جو اظهار *
  • *ڏهرڪي: صفائي عملي پاران پگهارون نه ملڻ ۽ سينيٽري انسپيڪٽر کي هٿڪڙيون لڳڻ خلاف احتجاج *ٻن مهينن کان پگهارون نه ملڻ سبب گهرن ۾ فاقاڪشي واري صورتحال آهي: صفائي عملو *سينيٽري انسپيڪٽر کي بيگناهه هٿڪڙيون هڻايون ويون: صفائي عملو*
  • * جروار:ڪپهه جو فصل تباهه ٿيڻ ۽نقلي زرعي دوائون وڪرو ڪندڙ ڊيلرن خلاف احتجاج *جروار يوٿ فورم جي سڏ تي واجد گبول جي اڳواڻي احتجاجي ريلي ڪري گشت *ڊيلرن نقلي ٻج ۽زرعي دوائون ڏيئي غريب آبادگارن جو فصل تباھ ڪيو آھي: اڳواڻ *
  • *ڪنڌڪوٽ:ڏوهي سرگرمين ۾ ملوث اهلڪارن خلاف ڪريڪ ڊائون جاري *ڪنڌڪوٽ: جوا هلائڻ جي الزام ۾ هيڊ محرر ثناءُالله ڏاهاڻي رورٽ ۽ معطل *ڪنڌڪوٽ: 6پوليس اهلڪارن کي منٿلي اوڳاڙي تان ڪوارٽر گارڊ ڪيو ويو*

نئين تاريخ پڪاري پئي…..!!

اھا انڊيا جي سپريم ڪورٽ ھئي. جنھن ۾ جسٽس ارون مشرا جي سربراھيءَ ۾ ٽه رڪني بينچ اھو تاريخي فيصلو ٻڌايو ته “پيءُ جي جائيداد مان ڌيئرن کي به پٽن جي برابر حصو ملڻ گھرجي” اھڙي فيصلي تي نه ڪو جلوس نڪتو ۽ نه سوشل ميڊيا تي ڪو احتجاجي آواز اڀريو. اھو ھڪ اھڙو فيصلو ھو، جنھن کي ڀارت جي ھر خاندان خوشيءَ سان قبول ڪيو. ان فيصلي تي جيڪا پرسڪون سرھائيءَ جي لھر پوري ڀارت مٿان گذري وئي، ان مان اھو اندازو ٿي رھيو آھي ته پوري ڀارت کي اھڙي فيصلي جو انتظار ھو. ڇو ته ھر پيءُ جي خواھش ھئي ته ھن جي پوري زندگيءَ جي پورھئي تي ھن جي ان ڌيءَ جو به حق ھجي، جيڪا ھن سان گھڻو پريم ڪري ٿي. جيڪا سماجي طور تي مرد جي ڀيٽ ۾ وڌيڪ ڪمزور آھي. جنھن کي وڌيڪ سھاري جي ضرورت آھي. خاص طور اھڙي بگھڙ سماج ۾ جتي عورت ھڪ انسان گھٽ ۽ ھڪ شيءَ وڌيڪ سمجهي وڃي ٿي . جتي عورت لذت جي علامت آھي. جتي ھوءَ پورو زندگي پورھيو ڪندي رھي ٿي پر پوءِ به ھن کي برابريءَ جو حق نھ ٿو ملي.
انڊيا جي اھا عورت اڄ مسڪرائي سگھي ٿي، جنھن جي لاءِ امرتا پريتم پنھنجي ناوليٽ “بند دروازو” ۾ لکيو ھو ته “عورت کي سموري زندگي پنھنجو گھر نصيب نه ٿئي. ننڍڙي ھوندي ھوءَ پيءُ جي گھر ۾ رھي ٿي. شادي ڪرڻ کان پوءِ پنھنجي پتيءَ جي گھر ۾ رھي ٿي. پوڙھي ٿي پٽ جي گھر ۾ رھي ٿي.” سپريم ڪورٽ جي ان فيصلي کان پوءِ ان ڀارتي ناريءَ کي پنھنجو گھر حاصل ڪرڻ جو قانوني حق ملي ويو آھي. اھا ڀارتي ناري جنھن جنم جنم ۾ صرف ڏک ڏٺا آھن. اھا ھڪ افسوسناڪ حقيقت آھي ته اھو ھندو ڌرم جنھن جي ديومالا مان ڪيترائي گيت ۽ ڪيتريون ڪھاڻيون جنم وٺنديون رھيون آھن پر ان ھندو ڌرم جي اتھاس ۾ عورتن جيترو ڀوڳيو آھي، ايتري ڀوڳنا دنيا جي ٻئي سماج ۾ رھندڙ ناريءَ جي حصي ۾ مشڪل آئي ھجي. سيتا کان وٺي ستيءَ تائين ھندو عورت مظلوميت جي مورت ٿي رھي آھي. ھن مھل ته نئين انڊيا ۾ اھڙا آواز به اڀرن ٿا، جيڪي ھندو ڌرم جي پستڪ “رامائڻ” جي مرڪزي خيال سان سھمت ناھن. انھن جو خيال آھي ته سيتا رامائڻ ۾ به تمام گھڻي مظلوم آھي. ڇو ته جڏھن ھن جو ھرڻ ٿيو، معنيٰ جڏھن ھن کي راوڻ اغوا ڪيو ۽ جڏھن ھوءَ پون پتر ھنومان جي مدد سان واپس وري، تڏھن ھن کي پنھنجو ست ثابت ڪرڻ لاءِ آگ مان گذرڻو پيو. جڏھن ته ھن پنھنجي ور رام کي چيو ته راوڻ ھن کي ڪجھه نه ڪيو آھي. اھو رام جيڪو پاڻ ڀڳوان ھو. جنھن کي ڀڳوانيءَ جي ڪري به معلوم ھجڻ کپي ھا ته سيتا جو ست سلامت آھي. پر جڏھن ھوءَ پاڻ پنھنجي ور کي چئي رھي ھئي ته ھوءَ جھڙي وئي ھئي، تھڙي واپس وري آھي پر رام ھن جي مٿان اعتبار نه ڪيو ۽ ھن کي اگني پرڪشا مان گذاريو ويو. جڏھن ته ھن دور جون ڀارتي ناريون اھو سوال به اٿارن ٿيون ته جيڪڏھن سيتا سان ڪا زيادتي ٿئي به ھا ته ڇا ان ۾ ھن جو ڪوئي قصور ھجي ھا؟ ھوءَ ته مظلوم ھئي. ھن کي ته زوريءَ کنڀي کنيو ويو. ھوءَ ڇا ٿي ڪري سگھي. ھن مٿان ڪروڌ ڪرڻ ۽ ھن کي تڪليف ڏيڻ جو عمل ڪنھن به طور تي جسٽيفاءِ ڪري نه ٿو سگھجي. ھن مھل ڀارت جي فيمينسٽ ماحول ۾ ھيرو رام نه پر اھا سيتا آھي، جنھن جي پيڙا کي ان طرح سان پيش نه ڪيو ويو جھڙي طرح موجودھه دور جو منطق محسوس ڪري ٿو.
ھندو ناريءَ جي پيڙا صرف سيتا جي ڪردار تائين محدود ناھي پر ھڪ صدي اڳ تائين ڀارت ۾ مڙس جي مرڻ کان پوءِ عورتن کي ستي ڪري ساڙيو ويندو ھو. جڏھن ڪنھن عورت جو مڙس مري ويندو ھو، تڏھن ھن جي مٿان موت جو پاڇو وڌي ايندو ھو. ھوءَ جيترو به رڙي روئي ۽ ڀلي ڪيتري به بغاوت ڪري پر ھن کي رسين سان ٻڌي به چکيا تي چاڙھيو ويندو ھو. اياز جي ڪيترن ئي شعرن ۾ اھي منظر آھن، جيڪي مجبور ستين کي پوري احتجاج سان پيش ڪن ٿا. مثال طور اياز جو اھو شعر ته:
“سانت، ڄر جي اڏار، تيز ھوا
چنڊ، چکيا مٿان ستي ستي”
ڇا ھن دور ۾ ڪو ماڻھو تصور به ڪري سگھي ٿو ته ھن جي آڏو ھن جي ڌيءَ يا ڀيڻ کي صرف ان ڪري جيئرو جلايو وڃي جو ھن جو مڙس مري ويو آھي! اھو ڪيترو نه مجبور منظر آھي؟
“ھو ته مون کي چتا تي وٺي ٿي ويا
مينھن برسي پيو ڪالھه شمشان ۾”
ان چتا ۾ ساڙي ويندڙ عورت کي ستي چئي جيڪو مانُ ڏنو ويندو ھو، اھو به مڪمل طور تي بي انصافيءَ مٿان مبني ھو. ڪنھن کي ڪھڙو حق ٿو پھچي جو ڪنھن رسم جي نالي ۾ ڪنھن انسان کي زندگيءَ کان محروم ڪيو وڃي ۽ اھو ايتري سنگين انداز سان!! اھا ته تمام وڏي زيادتي ھئي. ان زيادتيءَ جي خلاف مزاحمت ڪرڻ بدران ھندي ٻوليءَ جي شاعرن ان عمل کي ساراھيو. ھندي شاعريءَ جي تاريخ ۾ اڄ به اھڙا بيھودا ۽ عورت دشمن شعر موجود آھن، جن ۾ عورت جي مٿان ٿيندڙ ظلم کي ساراھه سان لڪائڻ جي ڪوشش ڪئي وئي آھي. اھو ھندي شعر ڪنھن نه پڙھيو ھوندو؟ جنھن ۾ شاعر چوي ٿو ته:
“پريت ته ايسي ڪيجئو، جيسي ھندو ڪي جوءِ
جيتي جي تو سنگ رھي، مري تو ستي ھوءِ!”
انگريز جڏھن انڊيا ۾ آيا ھئا، تڏھن ھو ھندن جي پراسرار ۽ حيران ڪندڙ ڪلچر ۾ ھڪاٻڪا ٿي ويا ھئا. جڏھن انھن عورت کي ستيءَ واري رسم سبب جيئري سڙندي ڏٺو ته ھو اندر جي گھرائيءَ تائين ڪنبي ويا ھئا. ھندو عورت کي ان وحشي رسم کان آجو ڪرائڻ ۾ بنيادي ڪردار انگريزن جو ھو. جڏھن انگريز ھندستان تي قابض ٿيا، تڏھن انھن ستيءَ جي رسم مٿان سختي ڪئي. انگريزن جي اھڙي عمل جي مزاحمت به ڪئي وئي. ھندو ٻاوا ۽ پنڊت انگريز بھادر جي آڏو ھٿ ادب جا ٻڌي انھن کي اھا وينتي ڪندا ھئا ته “ڪرپا ڪري اسان جو ڌرم ڀرشٽ نه ڪريو” پر انگريزن انھن جي ھڪ نه ٻڌي پر پوءِ به ھو لڪ ڇپ ۾ اھا ستيءَ واري رسم ڪندا رھندا ھئا.
ھندو ڌرم ۾ عورت ڪيتري نه مظلوم آھي؟ ان تي تفصيل سان لکڻ جي ضرروت آھي. ڇو ته اھا عورت ئي ھئي، جنھن مٿان ھر جبر مڙھيو ويو. ڇا اھو ظلم ناھي ته ھن دور ۾ به عورتن جو ڪنيادان ڪيو وڃي ٿو. ڪنيادان جو مطلب آھي، ڌيءَ کي خيرات ۾ ڏيڻ. ڪنيا ھنديءَ ۾ ڇوڪريءَ کي سڏيو ويندو آھي ۽ دان جو مطلب آھي، خيرات! اھا ھندن جي شاديءَ جي رسم آھي. ان رسم جي خلاف به انڊيا ۾ آواز اڀريا آھن. ھاڻي اتان جو ڇوڪريون چون ٿيون ته صرف ڪنيا کي ڇو؟ جيڪڏھن شاديءَ ۾ دان ڪرڻ ضروري آھي ته پتر جو به دان ڪريو. پر پترن جو دان نه ڪيو ويندو. ڌيئرن جو دان ڪيو وڃي ٿو. ان کان سواءِ اھي پھاڪا به ھندستاني اتھاس ۾ ھندن جي حوالي سان وڌيڪ ڄاتا ويا، جن ۾ “ڏولي وڃي ۽ کٽولي نڪري” مطلب ته ھڪ مثالي ناري اھا آھي، جيڪا ڏوليءَ ۾ پرڻجي جنھن گھر به وڃي، اتان ھن جنازو ئي کٽ تي کڄي. ڀلي ان گھر ۾ ان عورت سان تمام گھڻيون زيادتيون ھجن پر ان کي ڪڏھن به پنھنجي سورن جي ردعمل ۾ بغاوت ته ڇا پر احتجاج ڪرڻ يا فرياد ڪرڻ جو به حق ناھي. اھو ھندو ڌرم جو ڪلچر ھو، جنھن ۾ پتي کي عورت جو مالڪ قرار ڏنو ويو.
ھن مھل ڀارت ۾ ڀلي انتھا پسند ھندو حڪومت آھي. نريندر مودي ايوڌيا ۾ ڪيترا به رام مندر ڇو نه ٺھرائي پر ھن دور جون سيتائون پنھنجي مٿان ظلم ڪندڙ سماج کي ڪنھن به نالي ۽ ڪنھن به حوالي ۾ قبول ڪرڻ لاءِ تيار ناھن. ڀارت ۾ عورت جنھن طاقت سان اڀري رھي آھي، ان جي اھڙي اڏار مان اسان جي پوري خطي کي اتساھه وٺڻ گھرجي. اسان جو اھو خطو جنھن ۾ ھن وقت به بالي ووڊ جي تمام مارڪيٽ موجود آھي. انڊيا جي فلم انڊسٽري ھن مھل “مڌر انڊيا” جھڙا ڪردار پيش نه پئي ڪري. اھا “لو آج ڪل”، “پيڊمين” ۽ “سيڪس اسٽوريز” جھڙيون فلمون ٺاھي رھي آھي. ھن مھل سوشل ميڊيا تي انڊيا جا جيڪي پرينڪس PRANKS پيش ٿي رھيا آھن، انھن ۾ جيڪي موضوع زير ذڪر اچن ٿا، انھن مان ئي اندازو لڳائڻ گھرجي ته انڊيا ۾ عورت ڪيتري آزاد ٿي چڪي آھي! اھا تاريخ جا سمورا نير ٽوڙي ۽ سموريون ڪڙيون ڀڃي ھڪ آزاد انسان جي طور تي اڀري رھيون آھن. جيتوڻيڪ ڀارت ۾ وڌندڙ ڇڙواڳيءَ کي سپورٽ ڪري نه ٿو سگھجي پر جڏھن اسان عورتن کي خاندان جي ملڪيت مان پورو حصو ڏيڻ جو فيصلو ٻڌون ٿا ته اسان کي تاريخ انصاف جي طرف ويندي نظر اچي ٿي.
ھندستان ۾ ھڪ وقت اھڙو ھو، جڏھن عورت کي خانداني ملڪيت مان ڪجھه به نه ملندو ھو. ان کان پوءِ اڌ ملڻ شروع ٿيو. ھن وقت سپريم ڪورٽ اھو فيصلو ڪيو آھي ته عورت کي پيءُ جي خانداني ملڪيت مان پورو حصو ملڻ گھرجي. اھڙي فيصلي جي روشنيءَ ۾ ڇا اھو ممڪن ناھي ته ھتان جا ھندو پنھنجين نياڻين کي پنھنجن پٽن وانگر ملڪيت مان پورو حصو ڏين؟ سنڌ ۾ ھندو ڇوڪرين کي جيڪو ڪجھه به ملندو آھي، اھو صرف ڏاج جي صورت ملندو آھي ۽ اھو ڏاج ھن جو پيءُ ڏيندو آھي ۽ ان ڏاج تي ھن جي پتيءَ جو حق ٺھي ويندو آھي. جيڪڏھن سنڌ جا ھندو اھو فيصلو ڪن ته انھن جون نياڻيون خانداني ملڪيت مان پورو حصو حاصل ڪري سگھنديون ته اھو ھڪ ترقي پسند ۽ عورت دوست فيصلو ھوندو. اھڙي فيصلي جي لاءِ جيستائين اسيمبلين ۾ ويٺل ھندو ميمبر ڪا قانون سازي ڪن، ان کان اڳ ۾ اھڙي خيال کي برداري جي رسم ۾ واري راھه تي به آندو وڃي ته اسان تاريخ جو ھڪ بھترين عمل ڪرڻ جي پوزيشن ۾ اچي وينداسين. سنڌ جي ھندو دوستن کي ان سلسلي ۾ نئين تاريخ ٺاھڻ جي لاءِ اڳيان اچڻ گھرجي.

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *