تازا ترين
  • *ملڪ ۾ ڪورونا وائرس وڌيڪ 67 ڄڻن کان حياتيون کسي ورتيون*
  • *سنڌ جي مختلف شهرن ۾ رولو ۽ ڇتن ڪتن جو آزار گهٽجي نه سگهيو، 20 کان وڌيڪ ٻاڙن ۽ عورتن کي ڇتن ڪتن ڏاڙهي زخمي ڪري ڇڏيو*لاڙڪاڻي ۾ ڪتن ٻن ٻارڙن سميت 4 ڄڻن کي ڏاڙهي وڌو، متاثرن ۾ 6 ورهين جي خوشبو شيخ، 13 سالن جو ناصر، 50 سالن جو اختيار ۽ ٻيا شامل*موري ۾ راند ڪندڙ نينگر کي رولو ڪتي ڏاڙهي زخمي ڪري ڇڏيو، زخمي نينگر کي سندس والد کڻي اسپتال پهتو جتي وئڪسين نه ملڻ ڪري واپس گهر روانو ٿي ويو*

ڪهاڻي……تنبورو…….حسيب ناياب منگي

هن جي معصوم چهري، جيڪو هاڻي مرجهائجي چڪو هو، تان ڳوڙها قطارون ڪندي وهي رهيا هئا، گذريل ستاويهن ڏينهن کان اهو معمول بڻجي چڪو هو ته هوءَ روز رات جو روئي سمهندي هئي، اڄ به بستري تي ليٽي هوءَ شيريءَ سان گذاريل پيار ڀريون گهڙيون ساري پئي.
“شيري جڏهن ساڻ هوندو هو ۽ ڪنهن ڳالهه تان روئندي هئس ته شيري تڙپي اٿندو هو، هو منهنجي ڳلن تان ڳوڙها اگهي تسلي ڏيندو هو، ميوزڪ سٽي هال هجي يا آئيس اسڪيٽنگ تي وڃڻ، ڪيئن نه گڏجي خوشيءَ کي ڀاڪر ۾ ڀريندا هئاسون، اسان ٻنهي جون ٻانهون هڪ ٻئي جي ٻانهن ۾ هونديون هيون ۽ زندگي جا مزا ماڻي گڏ جيئڻ واري ڏاڪڻ جا ڏاڪا کل ۽ خوشي سان چڙهڻ سکي رهيا هئاسون، ته قسمت جي وڄ اسان مٿان اچي ڪڙڪي پئي، هئه! قسمت سان به ڪي مون مندايون ڪيون هيون جو عين ان وقت دوکو ڏئي وئي جڏهن شيريءَ سان ٿي ويندڙ محبت واري تعلق کي شادي جي رشتي ۾ تبديل ڪري رهي هئس”
شيريءَ کي ياد ڪندي جهوٽو ٿو لڳي وڃينس، هن جي خواب ۾ اڄ به عجيب ميوزڪ جو آواز اچي ٿو، هر روز جيان اڄ به خواب ۾ پئي ٿي سوچي:
“هي ڇا آهي؟ ههڙي ميوزڪ ته حادثي کان اڳ ڪانه ٻڌي هئم، الله!! ايڏو سڪون! ايڏي گهري ڪشش! واهه! ايڏي سڪ ۽ ڇڪ! ڇا اهو ساز شيري ته نٿو وڄائي؟”
اهو سوچيندي ئي جاڳي پوي ٿي، اکيون ڇا کولي ته سج جا روشن ڪرڻا هن جي ڪمري واري دريءَ تي پهچي چڪا هئا، جاڳي پوي ٿي ۽ فريش ٿي ماءُ ۽ پيءُ وٽ اچي ٿي.
پڻس جيڪو اڳ ئي هن ۽ شيريءَ جي محبت جو مخالف هو، سو پڻ ڌيءَ جي گول ۽ خوبصورت چهري ڏانهن نگاهون کڻي نهاري ٿو ته روئي پوي ٿو. ماءُ ڌيءَ کي ڀر ۾ ويهاري چوي ٿي ته “ردا! ڇا ٿو ڪري سگهجي؟ شيريءَ جي اها ئي وهي هئي، هن جي نصيب ۾ 22 سالن جي عمر ۽ تنهنجي نصيب ۾ ساڻس ڇهن سالن جو ساٿ لکيل هو. قسمت جا فيصلا به ڀلا اڄ ڏينهن تائين ڪي ٽري سگهيا آهن ڇا؟ جو هاڻي ٽري وڃن ها، شيري زندهه هجي ها ۽ تون پنهنجي محبت کي ماڻي خوش گذارين هان”.
ٻاجهه ڀريو هٿ ردا جي مٿي تي ڦيرائي پڻس چوي ٿو ته “تون ته منهنجي جيئڻ جو سهارو ۽ منهنجي جگر جو ٽڪرو آهين. مون کي توتي ناز آهي، ڌي! 21 سالن کان هتي نيويارڪ ۾ آهيون، هتان جي ماحول ۾ رهندي تون منهنجي هر پابندي جي اکيون پوري اطاعت ڪئي، دين، دنيا ۽ ها! هي ڏس تون ته اڄ به اڇي شلوار تي اجرڪ جو چولو پهريو آهي. تون ته هتي اسان سان پنهنجي سنڌي ٻوليءَ ۾ ٿي ڳالهائين. مان سمجهي ٿو سگهان ته هن وقت تنهنجو اندر رت جي ڳوڙهن جي ڇولين کي برداشت ڪندو هوندو. مهينو اچي ٿيڻ تي آهي، هاڻي غم جي پهاڙ تان خوشيءَ جي زمين تي قدم رکي هلڻ سکي وٺ”
ردا پيءُ جي ڳالهه ٻڌڻ کانپوءِ پنهنجي خوبصورت اکين مان نيرن کي وهڻ کان روڪي نٿي سگهي، هن کي اڄ ماءُ ۽ پيءُ اڳيان ڳالهائڻ جو بهترين موقعو مليو هو سو کين ٻڌائڻ لڳي ٿي ته “مون شيري جي روڊ حادثي ۾ فوت ٿيڻ کانپوءِ جيتري دير به اک هنئي آهي تنهن ۾ اهڙي ميوزڪ کي وڄندي پئي ٻڌان جا اڳ ڪڏهن ٻڌي نه اٿم، سا ميوزڪ مون کي سڀني کان منفرد ۽ سڪون بخشيندڙ لڳي رهي آهي”.
ماءُ ۽ پيءُ هن جي خواب واري اشاري کي سمجهندي سنڌ هلڻ جو زور ٿا ڀرن، ردا روئي چوي ٿي ته “شيري جي جدائي منهنجي وجود کي ڌوڏي ڇڏيو آهي. هڪ وڇوڙو سٺو نٿو ٿئي، وري شيري ۽ پنهنجي جنم ڀوميءَ کي ڇڏڻ وارو امتحان! مون مٿان قيامت ڇو ٿا برپا ڪيو”؟
پيءُ ۽ ماءُ آڏو گهڻو ئي ٻاڏائي ٿي پر پيءُ جي اڳيان هڪ نٿي هليس، ماءُ کيس سمجهائي چوي ٿي ته
“پنهنجي اباڻي ديس جي زمين تنهنجي ڏکاري جيون لاءِ آٿت جو سبب بڻجندي. اسان به تنهنجي ڪري وطن جي مٽي تي ڪجهه گهڙيون گذاري وٺنداسين”
ردا جي رضامندي ڏسندي، سنڌ اچڻ لاءِ تياري ۾ لڳي ٿا وڃن ۽ سنڌ پهچڻ شرط ردا کي ناناڻن ۽ ڏاڏاڻن ڏانهن وٺي وڃڻ کان پهرين ماءُ ۽ پيءُ ڀٽائي جي نگري تي وٺي ٿا اچن، سنڌين جي سدا حيات شاعر جي درگاهه تي پهچي ڇا ڏسي ته ڀٽائي جا فقير تنبورو وڄائي رهيا آهن، حيران ٿي پيءُ جي ٻانهن کي زور سان پڪڙي چوي ٿي
“بابا هي ته اهو ئي راڳ آهي جيڪو مون کي خواب ۾ سڪون ۽ قرار بخشيندو هو. بابا! هاڻي سنڌ کان پري نه هلنداسين!”

This entry was posted in Rachna. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *